Ζούμε την μεγαλύτερη χρεοκοπία του καπιταλισμού καθώς φτάσαμε στο σημείο να μας πληρώνει για να καταναλώνουμε. Όμως πρέπει να ειπωθεί ότι η σταδιακή μεταφορά των ζημιών της κρίσης στις πλάτες των φορολογούμενων γίνεται μέσω των κάθε λογής πακέτων ή μέτρων στήριξης.
Βήμα βήμα, σιγά σιγά, στα μουλωχτά, εκατομμύριο με το εκατομμύριο αυξάνονται τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος όλων των κρατών. Τα χρέη των αγορών κοινωνικοποιούνται και γίνονται Δημόσια χρέη. Βήμα το βήμα γίνεται η κλοπή του εθνικού πλούτου κάθε χώρας.
Η ίδια η ιδέα της χώρας του κράτους του συνόλου χρεοκοπεί σταδιακά καθώς μεγαλώνει η φούσκα των δημοσίων χρεών.
Με το φόβο της ανεργίας που θα προκύψει και θα φέρει κοινωνικές ταραχές αν κλείσουν εταιρείες, τα τρομοκρατημένα κράτη πληρώνουν για να τις στηρίξουν και έτσι αγοράζουν χρόνο και ειρήνη ελπίζοντας στην ανάπτυξη. Είναι γνωστό στους παροικούντες ότι η ανάπτυξη θα αργήσει καθώς θα ακολουθηθεί πλάγια κίνηση της οικονομίας σε παγκόσμιο επίπεδο ενώ κατά τόπους η μικρή ανάπτυξη θα ακολουθεί την μικρή συρρίκνωση.
Το λάθος είναι ότι διαβάζουμε την κρίση με όρους 1929 αγνοώντας ότι δεν υπάρχουν τα σύνολα και οι ιδεολογίες του 1929.
Έτσι από την μια στα χρηματιστήρια σπεκουλάρουν με δημόσιο χρήμα, οι τράπεζες είναι και πάλι πρωταθλητές της ανόδου. Ο Dow Jones ξεπέρασε τις 10.000 μονάδες και από την άλλη στις ΗΠΑ 10 εκατομμύρια νοικοκυριά ζουν με κουπόνια και 40.000 είναι νεόπτωχοι. To δολάριο εξαφανίζεται από την λίστα με τα σοβαρά νομίσματα ως αναμένονταν και είχε προβλεφτεί. Και δεν εξεγείρεται κάνεις γιατί απλά υπάρχει ελπίδα.
Σήμερα δεν υπάρχει οργανωμένη κοινωνία, δεν υπάρχει «Δήμος» δεν υπάρχουν ιδεολογίες αλλά μεμονωμένα άτομα και άρα δεν υπάρχει αντίδραση ούτε ενδιαφέρον για αντίδραση. Η όποια αντίδραση κινείται στο περιθώριο της πολιτικής ζωής. Στον αντίποδα -τυφλοί από ατομισμό- υπάρχει ατομική ελπίδα και μικρής κλίμακας οργανωμένη και παρωχημένη Βία.
Αλλά και μια καχυποψία ίσως εχθρότητα προς όλους.
Ο Β. Η. OBAMA βρέθηκε εκεί την κατάλληλη στιγμή δημιούργησε και στήριξε την ατομική ελπίδα και φυσικά το νόμπελ ειρήνης το αξίζει. Χωρίς αυτόν στην Αμερική και ίσως στο Δυτικό κόσμο θα σκοτωνόμασταν στους δρόμους μεταξύ μας.
